زمانی برای عبور از بحران | امیر عباس تقی پور

تاریخ انتشارخبر :چهارشنبه 1 خرداد 1398
زمانی برای عبور از بحران  | امیر عباس تقی پور

روزنامه‌ها، از همشهری گرفته تا ایران و... تعداد صفحات‌شان را کاهش می‌دهند، ترتیب انتشار مجلات به هم خورده است، برخی عطای انتشار نشریه را به لقایش بخشیده‌اند، هزینۀ خرید کاغذ (البته اگر یافت شود)، لیتوگرافی و چاپ سرسام‌آور شده، شمارگان روزنامه‌ها کاهش یافته، نشریه از سبد کالای بسیاری از خانواده‌ها حذف شده، قیمت روی جلد به‌هیچ‌وجه تناسبی با هزینۀ تمام‌شدۀ یک نسخه نشریه را ندارد، سفارش‌های آگهی به‌شدت کاهش یافته است، بیکاری سراغ بسیاری از روزنامه‌نگاران آمده یا در کمین‌شان نشسته و...

همۀ این‌ها یعنی رسانه‌های مکتوب وارد مرحلۀ بحران شده‌اند!

نباید همه‌چیز را حاصل شرایط جدید کشور بدانیم. تحریم‌ها فقط یکی از عوامل شتاب‌دهندۀ ورود نشریات به شرایط بحرانی‌اند. سال‌هاست رسانه‌های مکتوب بیمارند و بر تخت مریض‌خانه افتاده‌اند. واضح است که روزگار خوشی را سپری نمی‌کنند؛ چه آن سال‌ها که به هر بهانه‌ای روزنامه و مجله‌ای توقیف می‌شد و به دلیل عدم توان کارشناسی در هیئت نظارت بر مطبوعات و ضعف مدیریت‌ها مجوز کمتر نشریه‌ای صادر می‌شد و کار به خریدوفروش امتیاز نشریه در بازار آزاد رسیده بود و چه در سال‌های اخیر که هرکَس اراده کرد، توانست مجوز انتشار نشریه دریافت و سهمی از یارانه‌های دولت را از آنِ خود کند!

در واقع، دلایل متعددی می‌توان برای رسیدن به نقطۀ بحرانی فعلی مطبوعات برشمرد. گستردگی قلمرو این بحران، علاوه بر حوزه‌های حاکمیتی و دولت به معنای عام آن، ریشه در حوزه‌های تخصصی و نهادهای صنفی و حرفه‌ای نیز دارد. بوده‌اند کارشناسان و دل‌سوزانی که در ادوار مختلف، هشدارهای لازم را گوشزد کرده و خواستار انجام اقداماتی شده‌ بودند تا مبادا به چنین روزهایی گرفتار شویم، اما متأسفانه توجه لازم نشد که نشد!

در این شرایط شاهد آغاز فعالیت محمد خدادی، چهاردهمین معاون امور مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، هستیم.

امید است وی بتواند اجماع لازم برای درک واقعیت‌ها و شرایط موجود و یافتن راه‌حل‌های فوری برای برون‌رفت از بحران را بین تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران ایجاد کند.

آنچه مسلم است اینکه مدیریت بحران و موفقیت در آن تابع شرایط ویژه و لازمه‌اش برخورداری از اختیارات و امکاناتی ویژه‌ است که انتظار می‌رود در اختیار معاونت جدید مطبوعاتی قرار گیرد. می‌دانم آرزوست، با این حال انسان به آرزو و امید زنده است.