روابط عمومی یک سو نگر

در درون اکثر سازمان ها و نهادها هنوز ظرفیت های لازم برای درک اهمیت همکاری و همراهی با رسانه ها و پذیرش نقش نظارتی آن ها (به نمایندگی از افکار عمومی) شکل نگرفته است. بی اعتقادی به پاسخگویی، شفاف سازی اطلاعات و تعامل با نهادهای اجتماعی و مدنی، نوعی بیماری فراگیر است که نظام مدیریتی ما را تهدید می کند. گرایش به «خریدن» رسانه ها، تن دادن به تبلیغات پر زرق و برق و یکسویه، به جای پذیرش دوسویگی و نقدپذیری و تبدیل سازمان های روابط عمومی به واحدهای تشریفاتی و متصدی پرده پوشی بر واقعیات، از جمله آسیب های موجود در نظام اداری دولتی ما است که باید اصلاح آن مورد توجه قرار گیرد.