روابط عمومی بنیاد رودکی ناظر اولین همایش توان تبلیغات و بازاریابی کشور با مدیریت شرکت بازرگانی سریر صنعت هنر با حمایت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در برج ملی آزادی روز 20 آبان ماه 1388 برگزار شد.
طبق ارسال دعوت نامه از سوی دبیرخانه این همایش برای مدعوین و کسانی که متخصص در امر تبلیغات و بازاریابی هستند این همایش این گونه تعریف شده بود که برای اولین بار در ایران توان و سطح رقابتی شرکت های تبلیغاتی، اطلاع رسانی و بازاریابی نسبت به مشتریان و سازمان ها و ارگان های در معرض قضاوت تخصصی و عمومی قرار خواهد گرفت، برگزار می شود.
در عنوان این همایش ذکر شده بود که به بررسی چالش ها و راه کارهای نوین تبلیغات و بازاریابی ایران و جهان پرداخته می شود. از دیگر عناوین ذکر شده در این همایش ، اصول و فنون تبلیغات و بازاریابی پیشرفته، بهره گیری از جدیدترین روش های علمی و موثر جهان در چگونگی اجرا و تسلط بر بازارهای داخلی و خارجی با هدف پیروزی در صنعت مرتبط بود.
در این همایش نه تنها مسائلی که از قبل طراحی شده بود مطرح نگردید بلکه با برگزاری آن نیز مغایرت داشت...
از این رو ست که اسم این گزارش روابط عمومی بدون روابط عمومی نام گرفت...
طبق بررسی هایی که بعمل آوردم متوجه شدم، اکثریت کسانی که در این همایش دعوت شده اند در امر بازاریابی و تبلیغات فعالیت چشمگیر دارند ولی از کسانی که در این زمینه شهره عام هستند و موفق در این عرصه حضور داشتند، خبری نبود.
معمولا در برگزاری همایش ها باید بر اساس محوریت و موضوع همایش سخنرانی که بسیار توانا و در این حوزه چندین اثر و تچربه دارد، به عنوان سخنران اصلی دعوت گردد تا بتواند برای مدعوین پیامی نو و جدید داشته باشد.
متاسفانه در این همایش به غیر از وقت تلف کردن، بهره ی دیگری نداشت... خیلی از اساتید دانشگاه ها در این جلسه حضور داشتند که همگی بر این جمله اتفاق نظر داشتند که از لحاظ کیفی این برنامه هیچ محتوایی نداشت...
در ابتدای جلسه مجری برنامه که خود نیز از اصول مجری گری بهره مند نبود و با تپق زدن های فراوان قصد داشت برنامه را بسط دهد، خود یکی از عوامل نابهنجار برنامه محسوب می شد. در صورتی که می توانستند از یک مجری کار بلد و با تجربه استفاده کنند. ظاهر امر نشان می داد که اولین فردی که دم دستشان بوده برای این کار منصوب کرده بودند.
جناب آقای همراه ریاست محترم برج آزادی اولین و آخرین سخنران این همایش بود... اگر قرار بود این همایش مختص معرفی و شناساندن برج آزادی باشد، پس چرا عنوان رسمی همایش چیزی دیگری بود؟ اگر قرار بود طبق محوریت و موضوع، همایش برگزار شود، چرا سخنران ریاست برج آزادی بود؟...
البته آقای همراه با سخنرانی جذاب خود که البته ربطی به موضوع همایش نداشت و تنها در خصوص معرفی برج آزادی که نماد و سمبل فرهنگ مردم ایران زمین است و از این آثار فرهنگی و تاریخی که میراث نسل گذشتگان برای نسل امروز است، حمایت و ایراداتی نمودند. اما هیچ کدام از مدعوین راضی به نظر نمی رسیدند زیرا هر کدام از ایشان انتظار این را داشتند که حداقل زمانی را که برای آمدن به این همایش صرف کرده بودند در زمینه موضوع همایش که همان توان تبلیغات و بازریابی کشور بود؛ بحث و گفتگو شود، تا با دست پر برای حرفه خود به سازمان خود بازگردند، اگر روابط عمومی این بنیاد نام این همایش را به تبلیغ برج آزادی تغییر می داد، قطع یقین در امر تبلیغات فرهنگی و بازاریابی جهت استفاده از امکانات فرهنگی این برج عظیم موفق تر بود...
این طور برخورد کردن با حرفه ها و تخصص ها، باعث می شود کسانی که در این حوزه متخصص هستند از روابط عمومی برگزار کنندگان این همایش ها عاصی شوند و اعتمادشان نسبت به روابط عمومی ها سلب گردد و چه بسا روابط عمومی را به سخره بگیرند...
از برگزاری همایش می توان به خوبی پی برد که از ابتدای امر روابط عمومی این بنیاد با بی برنامه گی و بی حوصله گی خود نتوانسته است نظر افکار عمومی را به خود جلب نمایند.
هركارشناس روابط عمومی به خوبي می داند که برای تشکیل همایش و افتتاح جلسه ساعت -/11 صبح وقت مناسبی نیست، معمولا آغاز یک همایش راس ساعت -/9 صبح انجام می گیرد . در این همایش در برنامه ی از قبل فرستاده شده برای مدعوین ساعت -/10 صبح شروع برنامه قید شده بود که طبیعی است مدعوین برای رعایت نظم حداقل نیم ساعت زودتر در مکان حاضر می شوند، با همین فرض در نظر بگیرید این جلسه ساعت -/11 کار خود را آغاز کرد و زمان باطل شده نه تنها در شروع برنامه بلکه در میان برنامه هم اتقاق افتاد که برای تک تک مدعوین آزار دهنده بود.
عدم نور کافی، هوای مطبوع در سالن همایش برج آزادی یکی دیگر از مسائل مهمی بود که از سوی روابط عمومی نادیده گرفته شده بود، طوری که اعتراض جمعی از ایشان را باعث شد که مگر به سالن سینما آمده ایم که باید در تاریکی برنامه را ببینیم.
یکی از مواردی که به شدت می توان از روابط عمومی این همایش انتقاد کرد، پخش کلیپ هایی بود که اصلا با موضوع برنامه مرتبط نبود و تنها به نمای ظاهری برج آزادی مختص شده بود که آن هم ناقص و در عرض چند ثانیه به پایان می رسید...
همانطور که یک روابط عمومی موفق می داند جهت برگزاری یک همایش خوب ابتدای امر همان ارائه خدمات از قبیل نصب پلاکاردهایی جهت راهنمایی ورود و خروج مکان برگزاری همایش است که متاسفانه نادیده گرفته شده بود و مدعوین هر کدام یک طواف دور برج آزادی داشتند تا مکان مورد نظر را بیابند...
دیگر ایراد بزرگ روابط عمومی نادیده گرفتن ارائه سرویس و خدمات منجمله عدم پارکینگ در این فضا بود... بیشتر مدعوین از این وضعیت شکایت داشتند که آیا روابط عمومی همایش نباید به موضوع اصلی پارکینگ آن هم در میدان آزادی که یکی از میادین شلوغ مرکز شهر تهران است، کمی با برنامه و دقت عمل توجه می کرد؟...
با توجه به ارائه این گزارش می توان مهمترین اصل را جهت یک روابط عمومی آگاه متذکر شد که عدم برنامه ریزی، مناسب باعت می شود که بسیاری از مسائل جزء نادیده گرفته شود و چه بسا برگزارکننده گان از هدف برگزاری همایش منحرف شده و نتیجه یی عکس بگبرند...
می توان در نظر گرفت که روابط عمومی این دبیرخانه برای اولین بار جهت برگزاری همایش اقدام کرده بود و سابقه و تجربه یی جهت برگزاری این طور همایش ها نداشت، اما این جا نکته یی که قابل تامل است، آیا بهتر نبود که از روابط عمومی دیگر برگزار کننده گان همایش ها کمک می گرفت؟ یا دست کم از آن ها مشاوره می گرفت تا با این مشکلات کوچک و اما بزرگ روبرو نمی شد؟...
در آخر تنها نکته مثبتی که می توان در این همایش یادآور شد ، معرفی کامل برج و بازدید مدعوین از این آثار فرهنگی؛ هنری، تاریخی مردم ایران زمین بود .
با توجه به این که 30 سال از پیروزی انقلاب اسلامی می گذرد اما نه تنها مردم كشورمان بلکه شهروندان تهراني هم به طور كامل برج آزادی را نمی شناسند و نمی دانند چه امکاناتی در دل این مجموعه نهفته است و چه آثار ارزشمندی جهت افتخار کردن به ایران و ایرانی داریم...
این برج و آثار فرهنگی اش که مردم دنیا ، ایران را با این نماد می شناسند، می تواند یکی از مکان های جاذب براي گردشگران در شهر تهران باشد دنیا را از دست داده ایم، بلکه یکی از بهترین راه های درآمدزایی را در کشور مسدود کرده ایم.